Overvallen door de wind....

Een paar dagen terug liep ik 's avonds over straat om even wat op te halen bij mijn moeder. Zij woont om de hoek en ik had meteen een goede gelegenheid om even mijn braaf ingezamelde plastic in de daarvoor bestemde container te gooien.

Het was zo'n onrustig avondje: flink waaien, tegen storm aan en af en toe een flinke bui, het voelde ook al lekker guur. Door dit alles was het vrij rustig op straat. 

Nou ben ik normaal gesproken niet zo bang aangelegd en boeit het me niet hoe laat ik ook over straat moet (okay ik weet dan ook wel precies waar ik wel en niet wil komen), maar de laatste tijd heb ik nogal last van veel te veel stress in mn lijf en toen ik daar zo liep bekroop me ineens een angstig gevoel. Ik sprak mezelf streng toe: "Doe normaal joh!! Wat kan hier nou gebeuren? Bekend terrein en elke 5 stappen een huis waar je aan kunt bellen mocht het nodig zijn". Okay... ik stapte met opgetrokken schouders en een onderbuik-gevoel maar wel met rechte rug verder. Ik liep de hoek om en toen gebeurde het....

ALLES maar dan ook echt ALLES werd in één klap zwart voor mn ogen. Mn adem stokte in mn keel en nóg meer adrenaline stroomde door mn lijf. What the **** is dit nou weer?? In één seconde doemde zich 1000 scenario's in mn hoofd op en wild sloeg ik om me heen.
Ineens werd het weer lichter en alles leek weer normaal... Totaal verward keek ik om me heen... De straat was nog net zo rustig als even daarvoor... Maar WAT was dat dan??

Ik keek nog eens om me heen en ineens snapte ik het... door een windvlaag was mijn eigen sjaal vol in mijn gezicht geblazen, mijn zwarte sjaal welteverstaan. Toen drong de ironie van de hele situatie tot me door en moest ik inwendig behoorlijk lachen!! Maar heel vlug ben ik doorgelopen en ik was toch wel heel blij toen ik gewoon weer binnen was... De volgende keer als het weer zo waait doe ik mijn sjaal maar ónder mijn jas.

Grtz moi