Een weekje Oostenrijk - dag 0&1&2

Vrijdag 25-2-2011, na een gezellig feestje van mn twee toen-bijna-jarige neefjes Mark en Tim, vertrokken we om 23.00 uur met 7 personen richting Oostenrijk. We gingen eerst naar Someren waar nog 5 personen zich bij de groep voegden. Van de nacht weet ik weinig meer want heb geslapen als een beer!! Op een gegeven moment zag je het licht worden en kwam de zon met een rode gloed tevoorschijn.

We belandden nog op een weggetje naar boven, richting ons huis volgens de tomtom. Hoe verder we omhoog reden hoe meer sneeuw er lag. Op een gegeven moment was het niet meer te rijden en werd besloten de sneeuwkettingen om te gaan doen. Een heel gepuzzel om ze er om te krijgen zeg. Maar er werd goed samengewerkt en zo kwam het dan toch voor elkaar. Terwijl we daar stil stonden en bezig waren kwam er een oude dame langs gewandeld en vertelde ons dat er boven niets meer was. De weg is in de winter afgesloten en er zat niets anders op dan om te keren en naar beneden te gaan. Nu stonden we gelukkig ook op een punt dat dit ook kon. Weer terug naar beneden en de sneeuwkettingen er weer af en verder op weg naar het huisje.

nou ja huisje... zeg maar gerust HUIS!! De foto's op internet waren leuk om te bekijken van te voren maar eenmaal binnen bleek het al onze voorstellingen te overtreffen! Grote slaapkamers, grote huiskamer en bij het rondlopen om alles te bekijken verdwaalden we zo ongeveer :p

's Middags meteen even naar de piste gereden om alvast materiaal te huren en skipassen te regelen voor degenen die dat wilden. Ik hoefde alleen maar stokken te huren en besloot voor 1 dag een skipas te kopen. Als ik meer zou willen zou ik altijd wel weer bij kunnen kopen maar ik wilde eerst eens kijken of het een beetje ging aangezien ik pas één keer eerder tijdens een skivakantie 5 dagen op de ski's had gestaan en dit al een behoorlijke tijd geleden was.

Zondags dus op naar de piste. Wat een heisa zeg om je skischoenen aan te doen. Dat was ik vergeten :p en dan lopen naar de stoeltjeslift om helemaal naar boven te gaan.Ik was helemaal niet zenuwachtig en ik vond het helemaal niet eng hoor :p Wel dus. Gevolg was dat ik nog voor ik in de stoeltjeslift zat al even de grond ging inspecteren, tot groot vermaak van de mensen achter mij in de rij. Ski's snel uitgedaan en met stokken en ski's in mn armen met de lift naar boven. Bovengekomen ski's weer onderbinden. Het was alweer een stuk minder eng en ik kreeg al weer zelfvertrouwen NOT! Hahaaha, stond ik daar met bibberknieën op de latjes. Toen ik weg wilde skiën achter de groep aan schoot er weer een ski uit en moest ik weer opnieuw gaan klooien om dat ding vast te krijgen. Intussen was de groep weg en stond ik daar boven op die berg dus alleen. Eigenlijk vond ik het niet zo erg want het ging me toch allemaal te snel. Dus de pistekaart uit mn skibroekzak getrokken en bestudeerd.

De kant van de groep op was een rode piste, dat leek me iets te hoog gegrepen om mee te beginnen. De andere kant op (bij de blauwe 7 en 8) was een kleine blauwe piste en dat vond ik een stuk aantrekkelijker om mee te beginnen. Dus daar heen geskied en eerst eens even geobserveerd hoe iedereen daar naar beneden ging. Toen zelf naar beneden, heeeeeeeeeeel langzaam en heeeeeel gecontroleerd. Het laatste stukje was best steil en ik stond met mn ski's bijna helemaal dwars omdat ik niet te snel wilde hihi! Maar ik kwam beneden zonder te vallen! Zo dat was 1, nu het volgende avontuur: met de lift weer naar boven.
Het was een paddo-lift. Na weer even andere mensen geobserveerd te hebben durfde ik het aan. Hup richting lift, poortje door, stokken in de ene hand, paddo in de andere en gaan. Stond ik daar in die lift mezelf moed insprekend "je kan het, hou je ski's recht, het gaat goed". Wat was ik blij toen ik boven was, en nog blijer dat ik uit de lift stapte zonder meteen onderuit te gaan! Dit had ik toch maar ff gedaan! En hup ik ging meteen weer door naar beneden! Ik kreeg de smaak te pakken en het ging al een stukje beter ook.


Het laatste steile stukje ging ik zelfs al wat sneller en zodoende kwam ik precies tot stilstand bij de ingang van de lift. Alsof ik al jaren met die lift ging stapte ik er weer in. Boven meteen weer naar beneden. Het viel niet tegen! Na een stuk of 5x langs de ene kant naar beneden gegaan te zijn besloot ik de andere kant te proberen. Eerst weer even observeren en toen zelf er af. Ja hoor die kant lukte ook! Zo ben ik zeker 10,12 keer op en neer geweest. Toen vond ik dat ik wel een pauze had verdiend en ben op het nabijgelegen terrasje even lekker in de zon die zich af en toe liet zien een colaatje gaan drinken.

Intussen de kaart weer uit mn broekzak getrokken en bestudeerd want ik vond dat ik nu wel een stukje verder de piste op kon. Vanaf het terras kon ik zo blauwe piste nummer 6 op. Dan was het laatste stukje wel rood (nr.9) maar dat kon ik desnoods lopen als ik het niet aan durfde. En dan kon ik daar weer een lift naar boven pakken, een klein stukje blauwe piste pakken en dan was ik weer bij de stoeltjeslift om naar beneden te gaan. Na nog een boterham gegeten te hebben begon ik aan mijn nieuwe avontuur. Het ging best okay, tot ik het ineens te steil vond gaan en dacht OH JEE! Gevolg: BAF!! Daar lag ik dan op de piste :p haha!! Okay ik was al bijna bij het rode stukje wat er nog steiler uit zag dus ski's uit en verder gelopen. Bij de lift gekomen bleek het een ankerlift te zijn. Had ik nog nooit gedaan dus na mn ski's weer aangedaan te hebben eerst meer weer even observeren. Het zag er niet al te moeilijk uit en dus ging ik er vol goede moed in. Stond ik mezelf weer toe te spreken in die lift :p en het ging goed tot ik uitstapte.... Ik weet niet wat ik deed maar ik lag ineens plat op mijn rug en nog behoorlijk hard ook. Even kreeg ik geen lucht en de man die de lift bediende kwam zelfs uit zn hokje om te vragen of het wel ging... Ja hoor riep ik! Hij hielp me overeind, dat ging helaas heel snel want hij was best leuk hihi!! Na even bekomen van de schrik ging ik op weg naar de stoeltjeslift. Daar eerst nog even op het terras gezeten om nog een beetje bij te komen en toen weer op weg naar beneden.

Het uitzicht in de lift was echt wel heel gaaf! Van die wolken die over de bergen hangen enzo. En waar je ook keek was het wit. Ik vind het altijd weer fascinerend om daar zo hoog te kunnen en mogen zijn. Heerlijk, een hele andere wereld dan het, ook heel leuke Nederland.
Eenmaal beneden kwamen er snel nog een paar en gingen we terug naar het huis. Daar lekker chillen en me verbazen over de vogeltjes die het vogelhuisje bestormden wat voor ons raam stond.

 

Grtz Angy