Zo vandaag mocht ik weer eens naar het ziekenhuis. Inmiddels ben ik er kind aan huis. Een of meer keer per week bloed prikken. Naar de longarts, naar gynaecoloog, en sinds vandaag mag ik de internist aan het rijtje toevoegen. En niet te vergeten de logeerpartij van een week in oktober.
Al met al begint het aardig vertrouwd te worden, verpleging die me gaat herkennen enzo. En vandaag kreeg ik zelfs een kopje thee tijdens het wachten. Nog net geen koekje erbij :-P
Maar eigenlijk wil ik helemaal niet dat het vertrouwd wordt! Ik wil geen kind aan huis in het ziekenhuis! Ik wil geen dokters meer zien! Ik wil geen medicijnen meer slikken (ik moet nu zoveel dat ik een lijstje in de badkamer op heb gehangen omdat ik bang ben anders iets te vergeten). Ik wil gewoon verder gaan met mijn leven en dit alles achter me laten... Maar die molen die is begonnen met draaien en laat zich niet meer stoppen...
Natuurlijk ben ik ook blij dat ik zo goed in de gaten word gehouden, maar het is zo dubbel... En ik vind me zelf ook absoluut niet zielig ofzo... Maar ik ben er nu gewoon wel een beetje klaar mee...
X
Geen opmerkingen:
Een reactie posten